ΠΕΡΙΣΥΝΑΓΩΓΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

απολογιστικό....

2011-12-22T15:11:00.008+02:00

Εισπράττουμε σοφία

αντίτιμο του χρόνου που περνά

-ακούς να λένε -

κι ας είναι μόνο

γνώση ανώφελη που μαρτυρά

Πως θάβονται οι μέρες που περνούν

δίχως αντίκρισμα

κάθε φορά που στο παζάρι βγαίνουμε

Πουλώντας κανταριές ζωής

(έναν παρά τα χρόνια μας)

Η διαπραγμάτευση αδύνατη

Το πλήθος βουερό

Κι εσύ πάνω σε πέτρα που κυλά

Πόσο να παζαρέψεις....

Ως κι ο ήλιος όλα ανάποδα τα δείχνει

ακόμα και τη νύχτα

Κι από κοντά το είδωλο της άλλης σου

Ζωής

Που εμπορεύτηκες

Δίχως ποτέ ν’ αγγίξεις

[Το ποίημα, εδώ]

Η οικογένειά μου

2011-04-13T19:21:00.019+03:00

Ο μπαμπάς μου φορούσε πάντα αδιάβροχο

και κρατούσε μια γκρίζα ομπρέλα για τον ήλιο,

αγαπούσε γυναίκες κι όλο έφευγε,

κι έπαιζε σε ταινίες κατασκόπων

τον ρόλο της κλειδαριάς στην πόρτα

ή του ανοιχτού παράθυρου

στη μέση μιας ερήμου.

Πολύ του άρεσαν πάντα τα καπέλα.

Η μαμά μου φορούσε όμορφα καπέλα

με ζωντανά ακέφαλα παγόνια να μαλώνουν.

Ο αδελφός μου ήταν κύκνος,

κρυστάλλινος και διάφανος,

σε χίλιες δυο μεριές του ραγισμένος

και τόσο, μα τόσο ανυπεράσπιστος,

που πάντα έμπαινα σε πειρασμό

να τον ρίξω κάτω, για να σπάσει.

Κι εγώ ήμουν αξιολάτρευτη,

στα άσπρα πάντοτε ντυμένη,

έτρωγα κέικ από μοναξιά,

σ' ένα ετοιμόρροπο καθόμουνα μπαλκόνι.

Ύστερα η μαμά χάθηκε μες στον καθρέφτη,

ο μπαμπάς αγάπησε ένα πουλί και πέταξε,

ο αδελφός μου παντρεύτηκε την Νύχτα

και το μπαλκόνι μου κατέρρευσε στη θάλασσα.

Κι από όλη την οικογένειά μου,

απόμεινε μόνο ένα άλμπουμ με σκιές

να κυνηγούν ατέρμονα η μια την άλλη μες στη νύχτα.

[το ποίημα, εδώ]

Το στοίχημα

2010-10-06T06:53:00.017+03:00

Ο καιρός κολλάει πάνω μου

κάθε μέρα ο ιδρώτας μου

παντρεύεται την υγρασία.

Αλλάζω δέρματα μέχρι να βρω

εκείνο, που η αφή σου κάνει

να μοιάζει δέρμα μου.

Δεν είναι εύκολο πράγμα

να ξεγελάς το χρόνο.

Να ζεις με συρραφές στιγμών.

Όμως το ξέραμε καλά κι οι δυό

όταν σταθήκαμε γυμνοί

μπρος στην απιθανότητα.

Είχαμε φροντίσει από πριν

να βάλουμε κάτι μαύρο,

πένθος συμβολικό

για ένα στοίχημα που

ακόμα παίζεται.

Το μολύβι

2010-08-02T21:04:00.014+03:00

Ο περίεργος τρόπος που κρατάς

το μολύβι μ’ ερεθίζει.

Νιώθω την πίεσή σου στο χαρτί,

την αφή σου στην άκρη.

Τα δάκτυλά σου έχουν υπόσταση

και σχήμα κι είναι μπλεγμένα

γύρω απ’ το μολύβι

σαν τον πόθο που τρέφει

την ψυχή μου.

Ακόμη κι όταν γράφεις χύνεται ορμή.

©Αλεξάνδρα Μπακονίκα
-Ανθολόγιο Ερωτικής Ποίησης

[Το ποίημα εδώ]

από: «Το Ανοίκειον Κέλυφος»

2010-06-27T12:48:00.006+03:00

Ήμουνα ακριβής σαν μανιακή
τη σκόνη του καιρού παραμονεύοντας μην
αλλοιώσει τη φωνή σου μέσα στο κεφάλι μου.
Με πρόδωσε εκείνη η χαραμάδα στο συρτάρι
που έβγαζε παλιότερα
στην κρυψώνα των φιλιών.
Πήγα ως εκεί για να με σταματήσει
ο νηφάλιος Κέρβερος που παρεμβάλλεται
στα σήματα τα σύρματα
και τις συγνώμες της πέμπτης εποχής.

Τον πόθο δεν είδα πουθενά – άφαντος!

Στη μέση της αυλής εκεί που ήταν το πηγάδι
μία φωτιά να καίει όλα τα ξερά γράμματα
– των περασμένων χρόνων, όχι τα δικά σου.

© Νανά Τσόγκα- Ποιήματα

έναστρη έρχεται

2010-06-01T20:13:00.009+03:00

αρχαία, πυκνά, μεγάλα δέντρα ρίχνουν την εσπερινή σκιά τους στα μονοπάτια του δάσους
ανάμεσα στα φυλλώματα μια έξοδος στα δυτικά τ’ ουρανού με βγάζει στο φως του ήλιου
που βασιλεύει κι οδηγεί τη μέρα μακριά πέρα απ’ τον ορίζοντα
ακολουθώ τη νύχτα όπως έρχεται: βαθύ, έναστρο μπλε τυλίγει τον κόσμο: τον θεραπεύει από την έπαρση, τον ξεκουράζει απ’ την υπερβολή, τον θρέφει με το όνειρο

© Γιούλη Κουγιά
-Το τραγούδι μας σχηματίζει τον κόσμο-
[το ποίημα, εδώ]

Τι ζωή κι αυτή

2010-05-02T20:11:00.006+03:00

Τι ζωή κι αυτή
να μη σου λάχει μια στιγμή
ένας φίλος κοντινός
να τον θρηνείς

ξεσκέπαστος στην εκκλησιά
να τον φιλάς στο μέτωπο
καθώς θα κλέβεις σιωπηρά
το κρύωμα του

κι ύστερα στη παγωνιά
είσαι 'νας χιονάνθρωπος
με τριανταοχτώ κι εννιά
καθώς τρία παιδιά
πάγια σε σημαδεύουν.

Μα τι κρατούνε τα τσογλάνια;

© Σαμσών Ρακάς

[Το ποίημα εδώ]

Προσοχή έργα!

2010-03-01T22:36:00.007+02:00

Το μικρό τελευταίο σου κουμπάκι
ξεκούμπωτο σημάδι μοναξιάς,
ολόκληρη φροντίδας ιστορία
σε πρωινά φιλιά αποχωρισμού
στην πόρτα μας.

Το δεύτερο ορφανό σου μαξιλάρι
σε σχήματα αστεία προσμονής μου,
γλυπτό μορφής υπό κατασκευή
σε νύχτες προσχέδιων ονείρων
στο κρεββάτι μας.

Τα χέρια σου αιώνιο γαϊτανάκι
ατέλειωτο ταξίδι χωρίς στάσεις,
στο βάθος του ορίζοντα εγώ προορισμός
σε αγκαλιές σωμάτων γεωγραφία
στο κεφαλόσκαλο μας.

Ζωή και αντικείμενα.
Ημικύκλια και πανσέληνοι.
Μισοτελειωμένα παζλ και παιδικές ζωγραφιές.
Το όλο και το τίποτα.
Και κάπου ανάμεσα, σχεδόν εμείς.

© Έλλη Κωνσταντίνου
[το ποίημα, εδώ]

BRUTUS, PECUS, MOLOSSUS

2009-12-31T09:06:00.006+02:00

Ζώο της μιας ημέρας, μιας στιγμής
στο απροσμέτρητο άπλωμα του χρόνου,
ο δίχως γνώση, δίχως πίστη, ευτελής
σκόνη των άστρων, παρανάλωμα του πόνου,
το τίποτα που ευθαρσώς φωνάζει «Εγώ»,
η σάρκα που στενάζει και σαπίζει,
ο αρσενικός που θέλει πάντα θηλυκό,
στ’ αρσενικά τα άλλα που γρυλίζει,
αυτά που όσο πληθαίνουν με διαιρούν,
της Ιστορίας λεγεώνες συνιστώσες,
τα προστιθέμενα που όλο με αφαιρούν
κι οι ερμηνείες όλες και οι γλώσσες, -
Κόσμε πολύ, ας είμαι λίγος, δεν μου αρκείς·
όσο ματώνω, θ’ αναβλύζει Εκείνος
και να σιγήσεις, να εξαλείψεις δεν μπορείς
το Μεταφυσικό που είμαι Κτήνος.

© Θεοδόσης Βολκώφ
[το ποίημα, εδώ]

Μόνο που τώρα

2009-12-04T07:41:00.003+02:00

Μόνο που τώρα, μονάζω στον δικό σου έρωτα

χρόνο δεν επιτρέπω να χαθεί σε πράγματα άλλα

κι όταν νυχτώνει, λιτανεύω το φιλί σου.

© Ήχος Πλάγιος. Μόνος...
(Ιωάννης Τσιουράκης )

[το ποιήμα εδώ]

Μόνο τις προεκτάσεις απ’ τα λόγια

2009-10-22T08:50:00.004+03:00

Δεν θέλω να ονειρευτώ. Δεν θέλω μέσα στον ύπνο
κάθε τόσο να μπαίνω γυμνή και να θυμάμαι τον τόπο
των παιδικών μου χρόνων
κάθε τόσο να θυμάμαι έναν άνθρωπο
ένα παιδί
ή τη μάνα τριγυρισμένη απ' τους φράχτες του σπιτιού
να γελά μαζεύοντας από τα περιστέρια φτερουγίσματα
Και τις μέλισσες που πετούσαν παραληρώντας
και δάγκωναν σφιχτά τα δάχτυλά της
να τις ζωντανεύει στη γλώσσα της κρυστάλλινες, χρυσές
Δε θέλω να ονειρευτώ τ' όνομα του κοριτσιού
στο χωριό με την εκκλησία πέτρινη στην ανηφόρα
και τις καμπάνες που φωλιάζουν σ' όλα τα ξωκλήσια
Θεέ μου, σάμπως να στάθηκε αίμα από χιόνι στις φλέβες μου
και το μοναδικό κομμάτι πορφυρό
οι προεκτάσεις που τρέχουνε τα λόγια μου
Κι εγώ, που δε μπορώ να τα κρατήσω
δροσερά, στον ύπνο που ζεσταίνομαι
Δεν θέλω να ονειρευτώ. Όλα τα όνειρα
ορθάνοιχτα του αίματος

© ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΤΣΙΡΗ

[Το ποίημα εδώ]

Εποχές

2009-10-12T08:55:00.010+03:00

Τα χρώματά σου διάτρητα
Στο στερνό πισωγύρισμα του καλοκαιριού
Κι από τις ταπεινές σου ομορφιές
Αναβλύζεις γλυφό νερό

Με αργή, ήπια σιγουριά
κατρακυλάς
Στις επάλληλες αναταράξεις των εποχών
Έως ότου
καταλαγιάσεις
Στα υγρά ρείθρα του χειμώνα
Να σκεπάζεις κρυσταλλιασμένες μνήμες
Και θυσανοσωρείτες από χαμόγελα

Περιοδεύοντας ξεπροβάλλεις
Σε όνειρα με θερμοκρασιακές αναστροφές
Και οι άνθρωποι
Αιώνιοι αυτόχειρες
Περιμένουν
την κυματιστή σου ηρεμία
να ανθίσει και πάλι...

-(Marooned in a causality loop)

[Tο ποίημα εδώ]

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

2009-10-04T09:04:00.009+03:00

Κύριε Ιησού Χριστέ Θεού Υιέ
Σου ζήτησα μια ορχήστρα να συνοδεύω
όλες τις συλλαβές που βγαίνουν από μέσα μου
με τη ζέστα του φρεσκοπαιγμένου βιολιού
όταν ο ήλιος ανεβάζει πυρετό μέσα στα άνθη
όταν η έξαρση της Άνοιξης με χτυπά
σαν αλλεργία της λήθης
κι Εσύ τι μου Δίνεις; Μια βεντάλια.
Μα κι αν εγώ Σου κάνω το χατίρι
και ρεύματα δημιουργήσω πάνω απ’ τον ιδρώτα μου
Νομίζεις πως για μια στιγμή
Κύριε Ιησού Χριστέ Θεού Υιέ
που με Ελέησες με τον συμβιωτικό
ελαιόβιο της ποίησης κορμό
θα πάψει της αποστολής μου η εφίδρωση;
Μόνο με έναν τρόπο, Κύριε, θα στεγνώσω
αν πράγματι η θυσία μου άλλη δεν μπορεί
να είναι από αυτή- μόνο με έναν τρόπο.
Αν η βεντάλια Σου πνεύσει ανέμους
τους στίχους μακριά από το σώμα μου
στα πέρατα του κόσμου
τότε Σου το υπόσχομαι: θα αφυδατωθώ
ανάμεσα στις σελίδες των βιβλίων μου
ρόδο θα γίνω να κοσμεί το αντίτυπο
της γυναίκας που με αγάπησε πολύ.

Του έρωτα θ’ απομείνω
δεινός σελιδοδείκτης.

© ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

[Το ποίημα εδώ]

Φθινόπωρο

2009-09-01T18:06:00.003+03:00

Από το ανοιχτό παράθυρο
φυσάει μέσα ο Σεπτέμβριος
και σβήνει
το λυχναράκι
του Καλοκαιριού.

Με τις πρώτες σταγόνες
ανοίγουν τις ομπρέλες τους
οι πυγολαμπίδες
και σκοτεινιάζουν
τα μονοπάτια του κήπου μου.

Στην ανεμόεσσα κόμη
της λύπης μου
ακόμα και το δικό σου χάδι
αποδημητικό.

© Lady Storm

[το ποίημα, εδώ]

άτιτλο

2009-08-27T15:00:00.002+03:00

στο Ύψιλον
του άνω χείλους σου
η Υποτέλειά μου,
τεκνοποιείται.

και όχι,
μη πάει ο νους σου
στο κακό

να πάει
στο χειρότερο.

© Σαμψών Ρακάς

[Το ποίημα, εδώ]

το καλοκαίρι έξω από το παράθυρό μου

2009-08-08T17:11:00.009+03:00

Γρίλιες κι ένα κομματιασμένο φως
θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια.
Πίσω από παράθυρα κλειστά
ράντσα, σεντόνια, χρώματα σβησμένα
ουλές αλμύρας για ένα καλοκαίρι.

Αφίσες, πόζες ηθοποιών, επαναστάσεις
σταυρόλεξα με το μολύβι κεντημένα -
λύσεις ερωτιδέων των αρχαρίων.
Για τους μικρούς θεούς του έρωτα μιλάω.

Κι έναν απ' την παρέα που κάποια μέρα
δεν κατέβηκε στη θάλασσα.

Έτσι, για να σημάνουν
εκείνες οι βραχνές φωνές
στις μουσικές που ακούγαμε
τα μεσημέρια.

© X2
( ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΠΙ ΔΥΟ)

[το ποίημα, εδώ]

Ποιητές σου λέει...

2009-08-04T17:41:00.009+03:00

Σε μπλογκς ποιητικά και φόρα
το πνεύμα τους διαλαλούν
κι έχουνε πάρει τόση φόρα
που τίποτε άλλο δεν ακούν.

Ξέρουν τους στίχους ν’ αραδιάζουν
ξερνώντας τους σαν εμετό.
Ούτε κι αυτοί δεν τους διαβάζουν-
γιατί να τους διαβάσω εγώ;...

Με ομοιοκαταληξίες
δίνουν στην πλήξη τους ρυθμό
κι οι ελεύθερές τους στιχουργίες
μοιάζουν με ζώου βρυχηθμό.

Με αλληλοφιλοφρονήσεις
μα και με θράσος τσαμπουκά
άλλοτε κάνουνε μηνύσεις
κι άλλοτε γλείφουν σα σκυλιά.

Ίσως κι εσύ τους συναντήσεις
αυτάρεσκα να ομιλούν-
ευθύς θα τους αναγνωρίσεις
για τους μεγάλους αν σου πουν.

-Ανάξιος είναι ο Ελύτης!
-Μανιέρα έχει η Δημουλά!
-Σεφέρης ίσον λωποδύτης!
-Κι ο Καζαντζάκης ωχριά!

Κι αφού τους πάντες κριτικάρουν
ήσυχοι παν να κοιμηθούν.
Τι κι αν το νόμπελ δεν το πάρουν...
έτσι κι αλλιώς ...θα τ’ αρνηθούν!

© ΙΩΑΝΝΗΣ Ν. ΚΥΡΙΑΖΗΣ

[το ποίημα, εδώ]

Μορικόνε

2009-07-10T21:19:00.009+03:00

Άκουγα Μορικόνε
Και το είναι μου
έσταζε
τη φυγή σου
δάχτυλα
του χρόνου
φορούν το δαχτυλίδι σου
δείχνουν το φεγγάρι σου…
για μένα
ακόμα αόρατα είναι…

Πάνω στο τοίχο
έχει απομείνει η ανάσα σου
ξέχασες στο σεντόνι
ένα καλοκαιρινό σου βλέμμα
και δεν αντέχω
πια να σκεπαστώ…

Άκουγα Μορικόνε
και πέθαινα
ανοίγω τη παλάμη μου
σου είχα αρπάξει ένα χαμόγελο
και δεν στο δίνω
αν
λέω αν
απόψε αποδράσω
να χαμογελά κάτι επάνω μου…

Πάνω στο τοίχο
έχει σκαρφαλώσει η ζωή μας
φέρε μου το πρωί τσιγάρα
και καφέ
κι ένα ακόμη σ’αγαπώ
για να έχει το κουράγιο
ο ήλιος να ανατείλει πάλι

Ιουλ 09

ΚαιροΦυλακτό

2009-06-23T16:49:00.011+03:00

Στην είσοδο του ήλιου κολλητά στο παράθυρο
οι φρέζιες που ευνοήθηκαν αειθαλείς – στο βάζο˙
βάζω λέξεις ξερολιθιές όπου αδιαμαρτύρητα
συντρίβονται τα πεύκα απ’ το φως
– σκοτάδι, το πολύ ένα τζιτζίκι που τρεμοπαίζει
αβέβαιο μέλλον στην παλιά του φυσαρμόνικα.

Έτοιμος ο πίνακας – και υπογραφή:
εγώ, η άστεγος του ονείρου

Έξω απ’ το τζάμι στο περβάζι άσπρη άμμος
λευκό και το στεφάνι της από το κυματάκι
της το χαρίζει αιώνες απαράλλαχτα καινούργιο
η θάλασσα-σμαράγδι - κι έχει το χρώμα ακριβώς
από το δαχτυλίδι που μου άφησε η μάνα μου
πριν φύγει.

Σε άλλη φωτογραφία η Ελένη ξένοιαστη, λουλούδι
που παντρευόταν μοναχά στον ύπνο της
πολύ πριν με γεννήσει, δηλαδή – και έπεσα
από το άλικο φιλί στο μαύρο κλάμα
λες και δεν είναι αρκετά πυκνογραμμένη η ιστορία
της απατηλής διάρκειας και των πικρών ανέμων
– χαμσίνι λέγονταν κι έφερναν άμμο έρημο
ως δυσλεξία κατευθείαν μες στο στόμα.

Σύννεφο πουπουλένιο θα κατέβει στην αιθρία μου
από γαλάζιο δάκρυ της κατάκαρδα να με χτυπήσει τώρα
στάλα σφαίρα
– αχ, μάνα, μόνο για να σε διαψεύδω ζω το σήμερα
που όλο μου ’λεγες
Δεν θέλω να στενοχωριέσαι! Θα δεις, θα με ξεχάσεις...

Προσωρινά, φουσκώνω μαξιλάρι υπαίθριο
για ρηχό ύπνο και να με ξυπνήσεις
μόλις πέσεις με το αστέρι σου
– καιρός μου πάλι να μετακομίσω

© Νανά Τσόγκα (OnlySand)

[το ποίημα, εδώ]

Ήμουν παιδί

2009-05-29T21:50:00.005+03:00

Ήμουν παιδί
του Κριτωνή τα βόδια είχαν ακόμη
στο πλάι τους τ΄ αυλάκι
και την αθκιά απέναντι -ήξερε; Δεν μιλούσε.
Χαιρέταε ό,τι εγώ σκιές γερόντων πρόφτασα
σημάδια των καιρών που φεύγαν.
Αργά αργά τους βλέπει να περπατούν
στο μονοπάτι π’ ανοίγει χορταριασμένη μνήμη
πλημμυρισμένη ρείθρα αποχαιρετισμών.

Πιο πάνω η διχάλα που δίχαζε το γρόσι μου.
Στο ‘να δρομάκι το μαγαζάκι του Αντρόνικου
στ’ άλλο της Κατερίνας.
Από ψηλά με θωρούσε το παλιό σχολείο.
Όνειρα σφηνωμένα στα τζάμια
με κάτασπρα μάτια.

-Άκου για άκου πώς γελά
το κοριτσάκι που έγινε γιαγιά μας.
(Σε φωνάζω μα γυρνά
νικημέν’ η ηχώ
με άδειο το στόμα της.
Πώς να σε δώσω στις λέξεις κι όμως σε δίνω).
*
Το φως του ηλιακού
κοιμόταν στα μαλλιά του.
-Κ. Νεόφυτε έχω γράμμα;

Έβγαινε ο χρησμός
πίσω από τα γυαλιά
έτρεχα
αχ χαράκωμα υδραγωγείου, προστάτη μου αγριόχορτο
να τ'αποφύγω:
-Στην ώρα του ποτέ
δεν θα ΄ρθει άνθρωπος
ελπίδα
ή και γράμμα.
*
Φώναζε η μάνα κι η άλλη μάνα
όπως νύχτωνε.

Κάτω από το γεφυράκι του νερού το πρόσωπο
στα παιδικά μου δάκτυλα
κομμάτια λόγια πλέουν
ο ήχος της πατερημής,
αναπνοές πουλιών κομμένες
από τα λάστιχα των αδερφών μου.

Μάζευε μάζευε η αθκιά.

2003

© Ηλιόδεντρον

[Το ποίημα εδώ]

Σε Εσοχές

2009-05-24T22:16:00.004+03:00

Όλη νύχτα κουβάρι
να σε μαντεύω
φάντασμα
σαν κοιμηθώ πριν κοιμηθώ
γυρίζοντας απ’ το πλευρό των χαμόγελων
στο ελάχιστο παράθυρο
με το καντήλι των βλεμμάτων σπασμένο

© Ελένη Νανοπούλου.

[Το ποίημα εδώ]

ΚΕΚΙΒΔΗΛΕΥΤΑΙ

2009-05-13T19:56:00.004+03:00

Δυστυχώς ήσουν ισουργός του έαρος
κι όλο νυκτέρευες σιμά μου ως περιάνθιο κέστρου

Η εκλεκτή παυσίλυπος, η θύμησή σου,
πλέον μία μητρορραγία της ωραιότητος γύρω μου,
και λάμνει το αίμα αντί η στερνή αχτίδα του ηλίου , κατά τη δείλη
και πια τα ερεμνά πέπλα της νυκτός , σαν προοίμιον άχθους
διαλαλούν έναν ερχομό σου, κήδειο

Στο σώμα , λακίσματα , ασυναίσθητα προκαλώντας
ως να χάραζα τον απόηχο του ονόματός σου με μιαν ακίδαν εκατοφύλλου
νιώθω να ρέει όλο το αίμα μου ροδόνερο
κι αρωματίζεται η νεκρότης μου, με διακριτικότητα μύρου

Η ποίησις μία Σταύρωση σαν αυτοχειρία , με ωθεί
να επιδεικνύω , θηλυκός Νυμφίος , τα σχίσματά μου
μα εσύ φεύγοντας , τόσο μου στέρησες την ανδρική γραφή
διδάξας πως από τον Έρωτα ποτέ μου δε λυτρώθηκα

© Αγγελική Κορρέ

[Το ποίημα εδώ]

amore ,

2009-05-01T22:46:00.006+03:00

amore ,

Έναν χαμαιλέοντα θρέφεις στο χρώμα των ματιών σου
όσο και όπου αποσύρεσαι.

Στην ομίχλη,ο σερβιτόρος έρωτας σε πλησιάζει για μια παραγγελία.
Η δίψα σου είναι τόσο ορατή!
’ λευκό κρασί σε ποτήρι ‘teardrop’, παρακαλώ, με ίχνη από κάποιο κραγιόν ‘.
‘’ δεν μου αρέσει που δεν σε Ζω‘’
συλλαβιστό παρακάλι αναμμένης δάδας στο ξέσπασμα καταιγίδας.

amore mio ,

στα αρνητικά της ζωής, που εσύ αποκαλείς τέχνη
είμαι ένας κλέφτης, με ισόβιες προθέσεις
στις παρεκτροπές σου.
Παραβιάζω μόνο τους κωδικούς ,
για νε σε καλωσορίσω στην διαδρομή της ‘ανίας και του ‘τίποτα’ που θα
περιμένεις στην στάση ενός τραμ .

amore ,
no mio amore!

vivo solo per te!
je ne vis que pour toi.

Στις γλώσσες που χαϊδεύουν τις αποδράσεις
κοιμάσαι με την θλίψη , και αφήνω καταδιωγμένα σάλια
στο μαξιλάρι σου.
Πολεμάω το ντεκόρ αποστειρωμένης κουρτίνας
για μία σου υπνωτισμένη ιαχή
στα άγουστα χρώματα de luxe .

Ένιωσες μετάγγιση μελανιού;
Mασημένο χαρτί στα σαγόνια πένας στεγνής;

το σινιάλο του ‘τέλους’
και άλλα, υπόλοιπα αυθαίρετα χέρια,
αν ξαναφύγεις,
θα μαζεύονται στα στέκια πρωινών ωραρίων .

Reviens.

© Βάγγη Χατζησταμάτη

[Το ποίημα εδώ]

Η παραφορά του Ερωταφίου

2009-04-15T14:09:00.007+03:00

ΠΟΙΗΜΑ Α΄

Στο μαλακό φως των κεριών
ρέουν τα πρόσωπα
παραπόταμοι που πάνε να ενωθούν
στ’ αργά νερά μίας λειωμένης Άνοιξης,
πολύχρωμη λάβα που με καταπίνει
καθώς απ’ τις κυλιόμενες σκάλες της μνήμης μου
αναδύεσαι όπως τότε, ελαφριά και αέρινη.
Φυσάει και γεμίζουν οι δρόμοι από εσένα.
Εύπλαστος πηλός που κολλάει στα χείλη μου
τ’ όνομά σου,
άσπλαχνη φλόγα που τρώει τα σπλάχνα μου
η μορφή σου,
τα μαλλιά σου μπερδεμένα λύνουν το αίνιγμα του
κόσμου.
Όλα τα σπίτια βλέπουν προς τον ακάλυπτο
ώμο σου,
τα δάχτυλά σου απαλά ν’ ανεμίζουν σαν κρόσσια του
ύπνου
στους κροτάφους μου
κι η εκκλησιά φωταγωγείται απ’ το αναστάσιμο φως
των ματιών σου.
Ω γλυκύ μου έαρ,
να μια φορά που το κερί σου θα σβήσει
απ’ το επιτάφιο δάκρυ μου,
να μια φορά που ο ήλιος ντροπιασμένος θα δύσει
γιατί δε θα φτάσει πιο ψηλά απ’ την ευτυχία μου…

Όμως στο κεφάλι μου ο ουρανός
κάποτε θ’ ακουμπήσει κατακόκκινο το ακάνθινο
φεγγάρι του.
Κι ο κόσμος όλος θα φωνάξει:
«Ιδού ο βασιλεύς των ανιδέων!…»

© ΙΩΑΝΝΗΣ Ν. ΚΥΡΙΑΖΗΣ

[Το ποίημα εδώ]

Η νύχτα είναι πόλεμος

2009-04-11T23:24:00.005+03:00

Η νύχτα είναι πόλεμος
Σηκώθηκες του σκοταδιού ελπίζοντας
το αίμα που σκορπίζεται
να κρατηθώ μόνο λέω μακριά
το σώμα από τα πράγματα που κατεβαίνεις
να κρυφτώ απ' το κλειδί της πόρτας με μια σκόνη
ή μια φωνή απ' έξω
Άκουσα τη φωνή, μάρτυρας εγώ τη νύχτα αυτή
με τη στροφή του αγέρα παντού
πιασμένη απ' το αίμα
τι ν' απομείνει φώναξα
τις άλλες ώρες την ακούω
να μετράει κόκκαλα
Η νύχτα είναι θάνατος
Αν είχα ένα χάος
αγέννητο στο αίμα μου
νύχτα είμαι η νύχτα θα σου φώναζα
στήθος με δαίμονα του χάους

© Κατερίνα Κατσίρη

[Το ποίημα εδώ]

ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΝ Η ΣΥΓΚΟΜΙΔΗ

2009-03-31T23:22:00.005+03:00

Της Κυρίας που ποντίζει
τις επιθυμίες μου
στην άβυθο
θάλασσα του κορμιού της.

Κι αν
εγκαταλείπεις
τώρα
το εσώτατο

Επειδή ορμητικά
πλημμύρισε
ρανίδες
φωτός

Τόσα χρόνια
αύτανδρων
βυθίσεων
δε σε δίδαξαν;

Δε σκέφτηκες
τι κέρδισες
πλην
των αποστάσεων
τη συγκομιδή;

Κι αν σε μάλωναν
που πέρναγες
τα δάχτυλα
στα μαλλιά σου

είναι που τάραζες
τον ύπνο τους

Οι πνιγμένοι

Έτσι
ατιμώρητα

είχες μάθει
να σκορπίζεις

παραπλανήσεις
επιστροφής

στους εξόριστους

του βυθού σου.

© Γιάννης Τόλιας

[Το ποίημα εδώ]

ΔΕΝ ΕΖΗΣΕ ΠΟΤΕ ΤΟΥ Ο ΘΕΟΣ

2009-03-20T20:38:00.005+02:00

Θα μιλήσει αυτός
που ’ναι άξιος ν’ αγαπήσει
αλλά ανάξιος ν’ αγαπηθεί.
Σκληρός, απότομος, φριχτός
χάνει μέσ’ απ’ τα χέρια του
τη γυναίκα του
την αγάπη του
των σπλάχνων του το φως
το αίμα των αγγείων του
τη ζωή της ζωής του
το κίνητρο τραγούδι
μελωδίες κάποτε στα κράσπεδα
και τώρα σάπια μουσική.
Αρνιόσουν πως κάποτε θα μ’ άφηνες
μονάχο μου- θυμάσαι;
Όχι εγώ ποτέ, όχι εγώ
ποτέ- λες και με μια προφορικότητα
στυλώνονται στο μέλλον οι αρνήσεις.
Σήμερα που ξεκόλλησες από πάνω μου
το μέσα μου σκοτείνιασε
δε βλέπει πού χτυπά η καρδιά μου
στήθος το νόημα δε βλέπει
ορίζοντα δεν έχει το πένθος αυτό.
Φλύαρα δάκρυα πήζουν το κρύο
κολόνες με καταπλακώνουν
θάβομαι στον τρόπο που με κοίταζες:
υπόσχεση
ότι δεν είχες τίποτα να μου συγχωρέσεις.
Για ένα είχες δίκιο:
δεν έζησε ποτέ Του ο Θεός
κι ίσως σε λυπηθεί
η παγωμάρα αυτής της νύχτας
που αλυχτώ σαν το σκυλί
την εγκατάλειψή Του.

© ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2009)

[Το ποίημα εδώ]

36

2009-03-07T20:00:00.003+02:00

Έχεις για όνομα ένα ρήμα
Κουρνιάζεις στα στήθη του φθινοπώρου
Όταν χαμογελάς, οι λύπες χαμηλώνουν το βλέμμα
Όταν λύνεις τα μαλλιά σου, εκμηδενίζεις τις παρομοιώσεις
Βάφεις τα χείλη σου τείχινα
Γίνεσαι στροβοσκοπική
Μου σβήνεις τα επίθετα. Πώς να σε περιγράψω
Τίποτα δεν είναι ακριβώς πάνω σου
Το στόμα σου
Τα χάδια σου
Οι ώρες σου
Οι οργασμοί σου
Οι συντριβές σου
Οι μέρες δεν μπορούν να σε αγγίξουν
Με τα ματωμένα δάχτυλά τους
Το λιγδιασμένο τους βλέμμα
Κοίτα πώς κάνουν πασαρέλα σε πρωινάδικα
Φορώντας ρούχα δανεικά
Σπάζουν τα τακούνια τους στο πρόσωπό σου
Ό,τι και να σου πουν μην τις πιστέψεις
Η αγάπη δε συχνάζει στα ημερολόγια

[Ποιήματα βουτηγμένα στη βενζίνα]

© JAZRA

[Το ποίημα εδώ]

Περί ποίησης...

2009-03-01T17:41:00.003+02:00

Ποίηση είναι ο εσωτερικός αλγόρυθμος του πένθους και της
ίασης .

© Ιωάννα

[Το ποίημα εδώ]

LACRIMOSA

2009-02-25T09:39:00.004+02:00

Όταν

η βλάστηση των πρωινών σιωπών

πλαγιάσει

στην ανάσα σου

κι ο παφλασμός του γέλιου σου γίνει

κανέλα σε κόκκινα μήλα

όταν ξεδιψάσεις από νερό και λέξεις

ή ξεχάσεις

τον ήλιο

μιας φράσης

κάποιας δύσης

όταν

τα δάχτυλα σου αναπαυθούν

στα μεσημέρια

υπνωτισμένων γάτων

όταν γνωρίσεις

το άδυτο των ματιών σου

κολυμπώντας μ’ένα δελφίνι

τότε θα φύγω

για να σε ξαναβρώ

στο καφέ ενός άλλου Δεκέμβρη, στην

απέναντι θάλασσα

© Μαύρος Κυνηγός

[Το ποίημα εδώ]

23586

2009-02-20T21:14:00.007+02:00

Κάτι δολοφονία έχει εδωμέσα

Κάνε πίσω.

Στα χείλη τα ίχνη της πυρίτιδας

από τα τελευταία μου λόγια.

Είναι η σιωπή μου ο πυροβολισμός

Το ποίημα είναι οι τιναγμένοι κάλυκες.

[Το ποίημα εδώ]

Ο γάτος μου

2009-02-18T08:35:00.004+02:00

Ο γάτος μου
γεννήθηκε κάτω απʼ όλους
τους αστερισμούς.
Είναι
αδύνατο νʼ ανακαλύψω
ανιόντες και θέσεις πλανητών
κατά τη γέννησή του.
Έχει καταργήσει τον ζωδιακό
κύκλο, ζώο αληθινό,
που αποστρέφεται τα ζωώδη.

Ο γάτος μου δεν αναφέρεται
στο ηλιακό σύστημα,
η γέννησή του έγινε
ερήμην των άστρων
και των επιρροών τους.
Είναι ένας γάτος
που αμφισβητεί το πεπρωμένο του,
αφού έπεσε τουλάχιστον
μια φορά ηθελημένα
απʼ το μπαλκόνι
του δευτέρου

στον ακάλυπτο.

© Σωτήρης Παστάκας "ΧΟΡΧΕ"

[Το ποίημα εδώ κι εδώ ]

Οικιακής χρήσης

2009-02-15T10:01:00.005+02:00

Κι είναι φορές που λέω πάνω μου
Mαζεύτηκαν οι μαχαιροποιοί και φτιάχνουν
Λαβές και θήκες με παραστάσεις ανάγλυφες
-Εμπνέω γι' αργυρή λαβή, ή για ατσάλινη λεπίδα;-

Φωτιά, αμόνι, σφυρί
Σύνεργα και στοιχειά
Όλα εδώ
Εντός μου
Γεροδεμένα λεπίδια
Αιχμηρά
Ράχη καλοδουλεμένη, ευκίνητη
Να μπορεί
Να μπήγεται βαθιά

Άριστα υλικά
Ετερόκλητα κι όμως συνταιριασμένα
Ανθεκτικά
Λειασμένα
Στιλπνά και λαμπερά
Κάποια καλλωπιστικά, όσο να πεις
Επιδέξια λαξεμένα
Δες το ρουμπίνι στη στεφάνη

Και τ' άλλα, δίχως φλούδα
Να το κυρτό, τ' ακονισμένο
Το ισιωμένο στη μέγγενη
Γερά πυρακτωμένο
Όλα εδώ
Όλα εντός

Συνηθισμένη.Τώρα που με φιλοτέχνησαν, μπορώ μέχρι και να πουληθώ.

© Μαρία Παναγιωτάκη

[Το ποίημα εδώ]

Λίνα

2009-02-11T09:51:00.003+02:00

Στάθηκα
εντεταλμένη αίσθηση στα ζυγωματικά σου
Θεώρησα μειλίχια τις έξοχες καμπύλες σου
χώρεσα..
στο εύγονό σου σήμερα..
το στείρο μου άλλοτε.
Για σένα αγάπη μου
παλινωδώ και.. θάλλω..
στρωμνή έρωτος..
ομότυπη της κρύπτης σου!

© Δημήτρης Δικαίος

[Το ποίημα εδώ]

ΟΥΡΑΝΟΚΑΤΕΒΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.

2009-02-06T17:21:00.005+02:00

4.

Έτσι όπως συντάσσεται κι ο λόγος
Καμιά φορά.
Και εκρήγνυται με τα νοήματά του.

Περπατά πάνω στην πιο αφράτη γη ενός φανταστικού
Γραμματικού δικού σου κρατιδίου

Και αυθαιρετεί κρατώντας
Πιο μουσικό δικαίωμα απ’ ότι έχει κι ο μαέστρος
Αυτός εδώ της νυχτογεννημένης
Πικρής, μοναχικής
Ποίησης!

Μαθαίνεις από κει που και το λάθος σέβεται τον εαυτό του
Και ξεκλειδώνει το μυαλό και σου ανοίγει ορίζοντες
Αέναων περιπλανήσεων.

Και μόνον η πατρίδα που πικραίνει ολοένα
Έχει έναν τρόπο μέσα σου να σε πονά.

Τα πρωινά, χάριν του ήλιου,
Ιερατικό το φως ανέρχεται στα σκαλοπάτια της ημέρας!

Πίνεις νερό που δεν σου ξεδιψάει την αγρύπνια
Αγγίζεις τα αγάλματα
Είσαι
Σ’ εκείνο το μοιραίο θυσιαστήριο που με τις λέξεις
Βαφτίζεται στο φως που γύρω σου πλαταίνει
Και νικά!

28.6.2008

© Στρατής Παρέλης

[Το ποίημα εδώ]

Η Δόνα Μόνη

2009-01-31T18:05:00.005+02:00

Δόνα Μόνη,
εικόνα αλμυρή.
Ανάθημα σ’ απόμερου θεού το τέμενος
ή και περσίδα στου φεγγαριού το σκούρο,
φωτάκι που ζυγιάζεται
μια στο κατάρτι
και μια στον άνεμο
σα σημαία από γάζα υποσχέσεων.
Άμμος τα παράπονα,
έρμα
στου πειρατή καιρού
το συνεχές αμπάρι.

Δόνα Μόνη,
του άγνωστου τοξότη ουρανός.
Πέρδικα στη χάση των περιβολιών
που τρέμει το πουλάκι της μην πάθει
και δένει το πηγάδι με το σύννεφο
ζεϊμπέκικο ν’ ανάψει σε σκυλάδικο
όπως στου Αη-Κρυφού το πανηγύρι,
εκεί που οι γύφτισσες καρδιές ξεδίνουν
μνήμονες μούσες
κηπουρές
σε κάμπο αλαφιασμένο από κύματα
δανεικά και άγια,
εκεί που ο κόλπος
-ως κοχύλι ή τάχατες ως αχινός-
σμίγεται μπεχλιβάνικα
με της ζωής το φίδι.

Τούτη την έρημο
η Δόνα Μόνη
ως Δήλιος κολυμβητής
ανάπρυμα διατρέχει.

© Γιώργος Τσαμάτης

[Το ποίημα εδώ]

Αναλλοίωτα

2009-01-27T22:19:00.007+02:00

Στις άλλες μνήμες
όσες θέλει ας δίνει η φαντασία παραλλαγές :

......... Στο άφρισμα της θάλασσας
………... που αγγίζουν τα δάχτυλα των ίσκιων
......... οδοιπορώντας πάνω στα πλήκτρα των ωρών
......... ή σε μια πιο σκούρα απόχρωση
......... που παίρνει ο ουρανός τη νύχτα
......... καθώς βαθαίνει στον ορίζοντα

Αλλά σ’εκείνη την εικόνα
που χάιδεψαν τα μάτια μου,
σ’εκείνη τη στιγμή
που μένει ακίνητη στα χείλη μου,
η φαντασία τίποτα δεν έχει να προσθέσει

© Μανώλης Μεσσήνης

[Το ποίημα εδώ]

Δεν θυμάμαι...

2009-01-21T08:57:00.002+02:00

Δεν θυμάμαι τον χρόνο
που στα βράχια σου χτύπαγα
σαν μαζί μου μοιράστηκες
το αντίο
μια απουσία που πόναγε
στον καιρό της ανάγκης
κι ας άφηνες πετραδάκια
ν' ακολουθώ
αλήθειες μικρές
μαχαιριές που τρυπούν
ευωδιές κι αρώματα πρωινού.
Το παραμιλητό, εισιτήριο
που δεν εξαργυρώθηκε
παλιό φεγγάρι που έσβησε
με θυσίες κι αιτίες
που δεν ομολογήθηκαν ποτέ
μόνον τα δάκρυα που έπεσαν
κίτρινα σημάδια σε χαρτί
ζωγράφισαν σελίδα παλιά
στον Ιορδάνη να ξεπλύνει
αμαρτίας σκιά
ο έρωτας δεν ήταν για μας.

© Σοφία Στρέζου

[Το ποίημα εδώ]

Ζεστή Πανσέληνος

2009-01-18T08:52:00.008+02:00

Να τη φoβάστε την πανσέληνο

Να μαζεύεστε στα σπίτια σας νωρίς

και ν' ασφαλίζετε καλά την εξώπορτα.

Να προσεύχεστε

και να κοιμάστε με το βαφτιστικό σας σταυρουδάκι

κρεμασμένο στο στήθος.

Γιατί έξω

κάθε πανσέληνο

κυκλοφορούν οι ποιητές

ίδιοι λυκάνθρωποι.

Κατασπαράζοντας τα ήθη

των αθώων,

διψώντας για το αίμα

των ανύποπτων,

καλώντας με ουρλιαχτά

το Αρχαίο Νερό

που θα'ρθει κάποτε και θα σας κατακλύσει.

Να φοβάστε την πανσέληνο.

Στις γωνιές παραμονεύουν

τα επικίνδυνα όνειρα.

Ζεστή Πανσέληνος, 1988

Ποιήματα γραμμένα σε SMS

2009-01-10T21:27:00.006+02:00

Πάλι σε λάθος τόπο βρίσκομαι

γιατί τον χρόνο τον κοινό

δεν τον μοιράζομαι

με εκείνη που αγαπώ

κι όλα φαντάζουνε καμένα

στον ουρανό που πάγωσε

αφού το αστέρι της απόψε

δεν με συντροφεύει.

Γυρίζω πλευρό

σαν το μισοκαμένο κούτσουρο

γιατί ξέρει πως είναι κάπου εκεί,

η φωτιά που άναψε και σιγοκαίει.

Κάνεις τα δάκτυλά μου να βλέπουν:

ανοίγουν μάτια και μπουμπουκιάζουν

σαν άνθος γιασεμί,

που ξεπερνάει τη σχισμή

και ρίχνει μια κλεφτή ματιά

έξω από τον φράκτη.

Πόσοι είναι οι σπόνδυλοι;

Όσοι και τα χρόνια σου;

Έτσι όπως έχεις σκύψει

με το κεφάλι στην κοιλιά μου

και τους έχω όλους στη θέα,

τους βγάζω πενήντα δύο.

Μάλλον λάθος έκανα.

Ξαναμετρώ με τη γλώσσα μου

έναν προς έναν

κι έχουν τη γεύση

της ευτυχίας των χρόνων

που θα είμαστε από σήμερα μαζί:

ακριβώς τριάντα δύο.

Κάπως έτσι…

το κορμί σου σε οπισθότονο

ένα ουράνιο τόξο βρέθηκα να κρατάω

μες στο δεξί μου χέρι

πρέπει να κουβαλούσα μόνο την τσάντα μου,

για πολλά χρόνια

κι είχα ξεμάθει πως είναι

να κρατάς στα χέρια σου αγαπημένο σώμα

τον ύστερο σπασμό να δίνεις και να παίρνεις.

Μια τρυφερή αγκαλιά κι ένα γλυκό φιλί

στα μάτια που γελάνε

στο στόμα σου που μοσχοβολάει αγάπη

στα φιλιά σου που χορεύουν συρτό

στη μύτη σου που με ακούει προσεκτικά

στο λοβό του αριστερού σου αυτιού

που δαγκώνει τη γλώσσα μου

στη μικρή ελιά που κάθεται στον αυχένα σου

και την ανακαλύπτεις με έκπληξη

γιατί δεν το πίστευες

πως θα ήταν όμοια με τη δική σου:

η χαρά των φιλιών μου.

(από την ανέκδοτη συλλογή «σώμαΜΕσώμα»)
(Πρώτη δημοσίευση περιοδικό "Οροπέδιο" # 5, Καλοκαίρι 2008)

© Σωτήρης Παστάκας

[Το ποίημα εδώ]

Merlot

2009-01-05T15:39:00.005+02:00

Με Ένα ποτήρι κόκκινο αίμα
Δοκίμασα απόψε
Να ταξιδέψω
Εις Υγείαν!
Με τόσο κρυμμένο Ήλιο
Με τόσα όνειρα σφιχτά δεμένα
Μέσα τη θεία ζύμωση
Με ένα φεγγάρι αχνό
Ντυμένο με ομίχλη και λήθη
οι Αφές του Ανέμου
Πάνω στην πηγή,
την πηγή που την έκανα δική μου μοίρα
Φιλί, ακουμπούν χωρίς να αγγίζουν
Μόνο νοιώθουν
Και τα χείλη δίψα στυφή
Κι οι στεναγμοί να αγγίζουν το σώμα
ανήμποροι να το κινήσουν
γράφω ξανά!
Τι να ονειρευτώ;
Που τα’ χω ζήσει όλα;
Μέσα σε μια ταχύτητα
σφοδρή κι ακατάπαυστη;
Τι παλμική μαρμαρυγή
να αντέξει η φλέβα;
Έτσι που πάλλεται το είναι
Σε απόλυτο συντονισμό με τη θύελλα
και την καταιγίδα;
Και τι πάθος να αντέξει μια Ένωση Ομοίων;
................................................................................................
Μυστική δίοδος
Ανάχωμα μοναξιάς
Τραγούδι σιγανό, αποκομμένο
Ήχος γλυκός, που στη μεμβράνη της ψυχής διαχέεται
Τέντωσε την πίκρα κι άπλωσε την
Να αφήσει ίχνος, από το λυγερό κορμί της, η θλίψη
Και να φύγει
…………………………………………………………………..

Καλημέρα στο αηδόνι που κελαηδά
Στη καταπράσινη μουριά που απέναντι φουντώνει
Στο χελιδόνι που έπιασε νωρίς-νωρίς δουλειά
Και στην αθόρυβη ομίχλη που σκεπάζει το μπαλκόνι

Καλημέρα στις ζευγαρωτές τις βυσσινιές
που σφύζουν από βουητό μελίσσι
και στο ζευγάρι που φιλιά
πιστώνει από το χθεσινό μεθύσι

Ξύπνησα και τριγύρω μου κανείς…
Να πω ψέμα; πως δεν σ’ έψαξα
Σ’ έψαξα… παντού
Κι είχες αφήσει Άστρο, κιτρινισμένο Υστερόγραφο
Που κείνη την ώρα όμως έδυε να φύγει
Και μήτε σκιά, μήτε σταγόνα πάχνης ψύχρα βρήκα

Μια βιαστική έκανα ευχή, εκπρόθεσμη αντίσταση
Μα η Πούλια μου’ είπε πως ήδη ήτανε αργά!!
Και το φεγγάρι απ’ ώρα είχε πια δύσει.
Κι ο Ήλιος Αργούσε ακόμα…
Κι έτσι η ευχή μου κρεμάστηκε στον ουρανό ερημιά
Ανάμεσα στο λυκόφως, σαν ξωτικό να τριγυρνά
Αύριο; Είπα… Αύριο;
Και έδεσα το ματωμένο χέρι μου,
με νωπή την ξυραφιά του χτες
Με αυτόν τον ψεύτικο επίδεσμο…
που’ είχες παραπετάξει νύχτες πριν…
………………………………………………………..
Και το Αύριο να αιμορραγεί
Ένα κατακόκκινο Ξημέρωμα

© non mollare mai

[Το ποίημα εδώ]

ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

2009-01-04T11:33:00.004+02:00

ΑΓΓΕΛΟΣ

"Φοβάμαι άλλη
στιγμή βραδυπορίας"
είπες
κι άφησες
ένα στρατιώτη να σε σύρει
εκτός μάχης
Ξέχασες μόνο
τη Βασίλισσα
σ' ένα πεδίο εκτός χρόνου
όπου αμετανόητοι ονειρευτές
μαίνονταν
μάχες παράτολμες.

ΙΩΑΝΝΗΣ

Χιλιάδες χείλη
κυριαρχείς επάνω μου
επιδημία, έξαρση
η λαίλαπα να πω
κι εγώ
να νοσταλγώ
την νήνεμη επαύριον
όπου τα θύματα σου
θα καταγράφονται
αυτάρεσκα.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

Το σώμα χαλαρά ενδύομαι
κάθε πρωί
μετά από νύχτες
που καθρέφτες διασχίζω
μέχρις απείρου
άπειρη κι ακόρεστη
σε τόσα ψυχής
γυμνάσματα κοπιαστικά.

ΙΩΑΝΝΗΣ

Απέναντι
θα σε κρεμάσω
μ' ένα σχοινί
να διασχίζεις
το εμβαδόν του τοίχου μου
προστατευμένος από εσένα
ιδιαίτερα
αφού εγώ
στην ασφαλή σου ερημία
νανουρίζομαι.

ΑΓΓΕΛΟΣ

Κι αν δεν υπήρξες
θα σε γεννήσω απ' την αρχή
τυμβωρύχοι ερώτων
κι ιεροφάντες
κάτι να βρουν
από την ιστορία μας...

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

Τώρα ελεύθερη
-βλέπεις δεν έχω μάννα
κι αδερφούς για κοπετό-
λέω να πέσω
στις καλοξυσμένες
των μολυβιών σας μύτες
η στο escape του υπολογιστή σας
σαν πουλί
που το κλουβί του
το κατάργησε.

© Ελένη Στασινού

[Το ποίημα εδώ]

Ίμερος

2008-12-25T22:20:00.003+02:00

Σφυγμός το φως

στο σώμα σου

Τον ίμερο μετράει.

Κι εγώ ενδίδω.

Κι εν δυοί οικώ.

Στην Α.Κ.

© Χρίστος Σιψής

[Το ποίημα εδώ]

Ανόητοι βουλιάξαμε

2008-12-24T21:59:00.004+02:00

Στη νέκρα ήπιαμε νερό
Και τα είδωλά μας αντανακλούσαν στον πάτο που πιάσαμε
Μας κοιτούσαν σα γέρικα σκυλιά με κόκκινα μάτια
Ξυράφια ήταν οι φίλοι μας και απόγνωση οι κοπέλες μας
Όπως και να'χει,αύριο δε θα μας θυμούνται
Καίγαμε σαν τσιγαρόχαρτα τα χρόνια μας
Καίγαμε ότι με άτιμους ιδρώτες αποκτήσαμε
Τότε δε διαφέραμε και πολύ απ'το τίποτα.

© Kώστας - outcast poetry

[Το ποίημα εδώ]

Κάποτε...

2008-12-24T21:50:00.004+02:00

Το αίμα στα ρούχα μου
Ήταν όπως η σκόνη
Που αφήνει η πεταλούδα
Καθώς γλιστράει απ’ το χέρι
Ή ίσως το φτερό που ξεκολλά
Απ’ το δέρμα του καναρινιού
Πάνω στη λαχτάρα της ελευθερίας
Μόνο που εγώ, έπρεπε
Να βρω ένα τρόπο να το καθαρίσω
Γιατί με περίμενε κόσμος στο σαλόνι
Με απαθή βλέμματα και καθαρά ρούχα.

© Βασίλης - outcast poetry

[Το ποίημα εδώ]

έως θανάτου

2008-12-22T14:23:00.009+02:00

Η στρατιά των λέξεων
σήμανε σιωπητήριο
Στα νεκροκρέβατα της μνήμης
τώρα αναπαύεται

Όσα ήσαν
όσα χάθηκαν
σαβανώνονται

Εκκρούω
το ε του Έρωτα
το άλφα της Αγάπης

Η γεύση που απόμεινε
δηλητήριο του νου

Το κόστος των πράξεων
απροσδιόριστο
βάρος η συνέχεια
δυσβάσταχτο
Βάρος όλα
ως και η ζωή
η επιμένουσα

Αναδεύονται επιταγές
και κελεύσματα
-Τις εί;
Ποιος ταράσσει τον βαθύ μου ύπνο;
Από όλα είμαι απούσα
από όλα απέρχομαι

Στα τραύματά μου
υπέκυψα

Υστάτη πράξις
χρωστούμενη στην
νέα τάξη των πραγμάτων
Πυροβολώ
τις ελπίδες μία προς μία
Τις εκτελώ
Μην με βρουν ανύποπτο θύμα
Μήπως με υπνωτίσουν
ξανά

Το επιδιωκόμενον
η αφασία
Νοός ακινησία
σε κώμα
διαρκές

Και ω, να επιτέλους
η σιγή
η ατσαλάκωτη Σιγή
ως νέα ένοικος
των εγκεφαλικών κυττάρων
εγκαθίσταται

Επιβεβλημένη
Σαν το κενό που βουίζει στο μυαλό
αμέσως μετά
την πρόσκρουση

το εφιαλτικό κενό
του τετέλεσθαι

Εκκενώνω τον χώρο
και παραδίδω τα πάντα
πλέον

Νεκρώνομαι
κι από τις αναμνήσεις μου
ακόμα

καθώς κρυώνω

Κρυώνω έως θανάτου

© Ignis - Εσώτερα Ενδότερα

[Το ποίημα εδώ]

Φέτα ουρανός

2008-12-19T09:08:00.010+02:00

“Το δικό μας δάσος δεν το κρύβει ο ουρανός
δεν περνούν από δω ξυλοκόποι” (Μ.Αναγνωστάκης)

Δε χάνει χρώμα ο ουρανός όσο αν ξυλευτεί
βρέχει μια γαλάζια βροχή
ποτίζει μπλούζ την ψυχή
πριν προλάβεις να κάνεις ευχή
γεμίζει αστέρια τη γλώσσα σου

Περιμένοντας τη λέξη σου
σκύβω στον καιρό
λωρίδες ουρανού μαζεύω
ένα αστέρι
ουρανό σκοπεύω
νάχουν τα τραγούδια το σκοπό τους.

© Έκτωρ - Σχήμα Τελικό

[Το ποίημα εδώ]

« Χωρίς »

2008-12-18T14:43:00.006+02:00

Πηγές μην ψάχνεις
Δεν έχει αθάνατο νερό
Να πλύνεις τον καιρό
Γωνιές
Ιστούς
Κι άδεια πηγάδια
Μα εσύ
Χωρίς το φόβο των διχτυών
Κοιμήσου
Κόκκινο χρώμα έσταξα
Και λίγο όνειρο
Στην όχθη των ματιών
Να `χεις
Στης νύχτας τα περάσματα μαζί σου

© Σωκράτης Ξένος
από τη Συλλογή : ΣΗΜΥΔΕΣ

[Το ποίημα εδώ]

Φεγγαράκι μου μισό

2008-12-04T18:09:00.006+02:00

Η βλάστηση Των Χειλιών

2008-12-02T23:09:00.007+02:00

Γιατί τρέμεις πλάσμα;
αναγερτός
σπάνια πλέκω έντιμες λέξεις
και παίρνει να χαράζει ένα άφατο πρωινό επαίτης ίριδας
Εκάτη που ορίζεις τα έγκατα χρόνια
με τα υψωμένα μπράτσα
άπατρις κτώμαι τη βλάστηση των χειλιών

πριν ξημερώσει από τον άμβωνα με τις μεγάλες πέτρες
ο Έλενος στρατεύει ένα πουλί
άσαρκο μελλούμενο
να σφίγγει τις εκτάσεις και τα θάματα
σαν καημός - εξομολόγηση θνητών
δεν έχει άλλο βάρος
παρά της λαιμητόμου
σταγόνες που γυαλίζουν εκτεταμένη ελπίδα
του σφαδάζω δυο τριαντάφυλλα σιγής
άλικη ορμή του ρίγους

τα πρώτα ανασαλέματα
αμφίαλος ύπνος
με τα κλεμμένα άσπρα Άβδηρα δάχτυλα
και τον αυλό ηδονή
Αγλαοφήμη αδράχνει τον σκοπό

μπορεί και η ανατριχίλα να έχει φως
κι έτσι κοιμάμαι ελεύθερη αποστήθιση
ορίζοντες και άμυνες δεν έχει η νύχτα

ακούς τον ορθοστάτη σφυγμό;

© Ελένη Νανοπούλου

[Το ποίημα εδώ]

Αλλόκοτα φεγγάρια

2008-11-23T22:24:00.005+02:00

Ι.

Εκείνη τη νύχτα
που δεν υπήρχε στάλα φεγγάρι
να κρατηθείς
έσταξε το σκοτάδι εγκαύματα

Γύρω η μαύρη γη ν' ανατριχιάζει με το πάτημα
κι ύστερα πέτρες που μετατοπίζανε τον ήχο
κι ύστερα φόβος και σιωπή
κι εγώ να κρυώνω βυθισμένη
σε τόσες καταχνιές

Κρυώνεις κι εσύ
πηχτό Σκοτάδι, φώναξα
που στάλαξες την αγωνία στη φωνή;

Κρυώνεις κι εσύ Άγγελε θανατερέ
που στάλαξες μια θλίψη
κι ανατριχιάζει η ψυχή;

Εκείνη τη νύχτα
όλο πάθος ούρλιαξα:
νύχτα, νύχτα, νύχτα
μήτε λουλούδι για νεκρό
ξανά δεν σου χαρίζω.......

© Κατερίνα Κατσίρη
(ΖΟΖΕΤ Αθώο Μαύρο)
[Το ποίημα εδώ]